şaşıp kalabilmeyi yitirdim önce, ardından öfkeyi
heyecanımı kaybettim ortaokulda son ders çıkışı yağmurun yağdığı bir gün
sevmeyi bıraktım Ankara'da bir öğlen vakti nizamiye önünde tam on sekizimde
elimde bir daha hissetmeyi ne olursa olsun asla başaramadığım ölü duygular,
sonra hepsinin anıları siliniyor tek tek
ve ben elimde bir zamanlar yaşadığımı bildiğim şimdi ise bir fikrimin kalmamışlıklarına bakıp duruyorum
bulanıkça iyi oldukları canlanıyor zihnimde, iyi ise ne demek bilmiyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder