normalin gerçekliği

 Geçenlerde çocuk hukuku dersinde bilgileri karşısında her ders sonu kendimi bir şeyleri sorgularken bulduğum hocamız şöyle söyledi "herkesin kendi normalleri doğrultusunda inşa ettiği bir gerçekliği vardır". Sözü duyduğum anda üzerine düşündükçe içerisinden daha fazla anlam çıkacağını hissetmiştim, şu an bile hala tam manasıyla kavramış olduğumu düşünmüyorum fakat hayatımda oturtamadığım bir dizi taşa çimento çıkmış olduğunu hissediyorum. 

O gün derse girmeden evvel de sosyolojik anlamdaki gerçeklik bir süredir kafama takılıyordu. Hayatımda biraz farklı ortamlarda bulundum diyebilirim. Bir süre sonra dikkatinizi bu ortamlardaki insanların çeşitliliği çekiyor. Her ortam kendi içinde bir bağdaşım sahibi iken  diğerinden bir o kadar ayrılıyor.  Aynı cümleye verilen farklı tepkilere bakıyorsunuz. Açıkcası hala konuya nasıl gireceğimi bilemiyorum. Asla bir parçası olamayacağımı bildiğim yerlerde var olurken farklı farklı gerçekliklere misafir oluyorum. Ve bu gerçeklikler onların normalleri. Benim gerçeğim olsa tapacağım şeyler hakkında espriler yapıyorlar, yine benim gerçeğim olsa kafayı sıyıracağım şeyleri sükunetle kabul ediyorlar. Herkesin kendi yaşanmışlığına anlayışlı ve tahmmüllü olduğunu anlıyorum buradan. Her tecrübe, her yetişmişlik, her yaşantı onu deneyimleyenlerin normali ve bu doğrultuda gerçeği. 

Yanından geçip de içine giremeyeceğim, uzağında durup da yine de sirayetine kapılacaklarım var etrafımda. Belki de asla ilgimi çekmeyecek, üzerine düşünmeyeceğim yahut ağına takılmayacağım bir olguydu bu ama bazen bir şeyler sonucu bir kere sahiden düşünmeye başlarsınız ve sonrasında her düşüncenizin bu özde yeninden ve yeniden yapılandığını, adeta kendini çoğalttığını görürsünüz. Bilmedikçe delirir, bildikçe de taşıyamazsınız ve her şeyin aslında tek bir sebebi vardır.