sosyoloji ile felsefe arasında kalmış bir formun varoluş umudu

inanların hayatlarını kurguladığı kısımda kelimelerin yeni anlamlarını keşfediyorum

beş yıl sonra kendini bir yerlerde görenlerin yanında mevcudiyet ya yanılsama ise diyorum

beni farklı gören insanların suratına bakıp sosyolojik mi yoksa felsefik mi farklı bulduklarını yüzlerinden okumaya çalışıyorum

ne denli zorum, ne denli kolayım; kendimi çözdüğüm kadar da çözemiyorum

bir ağaç mantarını bulup incelediğimde mutlu olurken yaşadıklarıma göre şekil almamış tinimin neye yönelimli olduğunu bilemeden yok olacağım diye üzülüyorum

hiçbir yere ait olamadığım için her yer benimmiş gibi davranırken olduğum kişi ile olmak istediğim kişi arasındaki uçurumu sadece daha fazla açıyorum

yaşamaya başlamış akranlarımın yanında hala hayatta kalmaya çalışırken ne ölçüde acınası göründüğümü tahayyül ediyorum

bir normal eğrisi çiziyorum kafamda ve ne kadar sapmış olabileceğimi hesaplıyorum

...