başka başka dünyalar var bir yerlerde, içinde iken tüm özün aslolana doğru değiştiği

şimdilerde ne yaşıyorum ben; kalbin sevmediği, ruhun ait hissetmediği

bir damlanın dalgası

inandığım şeyler uğruna kör edişim gözlerimi

esasında kalbimin aklıma kanmak isteyişi 

bildiğim şeyler uğruna nezdimde yok edişim herkesi

esasında aklımın kalbimi dizginleyişi 

Ben de insanım benim de korkularım var 

ya hiçbir zaman menzilimi bulamazsam

 Ben de insanım benim de duygularım var

 ya göğsümde atan kalbimi tercüme edemezsem

 kırgınlıklarım var, öfkem var, bencilliklerim var

 ya erdemli olma yolunda kendi bendimi kaybedersem

korkuyorum beklemekten

gördüğümden fazlası olmalı derdim çocukken

bildiğim çok az olmalı bütün gerçeklerden

belki de bu yüzden hep yüksek yerlere çıkmakla geçti ömrüm

en tepeye çıktıkça görünür olacak sandım gerçeği

en tepeye çıktıkça bileceğim, en tepeye tırmandıkça hissedeceğim

sonra yere yakın olan hiçbir şey tat vermedi

başı gökyüzüne dönük bir çocuktum ya ben

sokakları bilmezdim de başımı kaldırdıkça bulurdum yolları

"nereye dek çıkacaksın tepelerine?" demedi kimse

deselerdi belki başka bir yol bulurdum kendime 

ve bazen de bir yaprağın damarlarında arardım hayatı

mahalledeki kirli bir duvarın pürüzlerinde hissederdim yaşamı

cevabımı elime alıp baktığım öylesine bir taşın şeklinde görmeyi beklerdim

şimdilerde bekleyemiyorum hiçbir şeyi

sanki ruhum farkında ama hareketsizdi Adem'den beri

ve şimdi şimdi harekete geçebiliyorum

yıllardır oturduğum yerden çözülüyorum

korkuyorum;  ayın güneşi, akrepin yelkovanı kovalaması gibi dönüp dönüp kavuşacaksın sanıp oysa sadece beklemekten