Bu Blogda Ara

Pazar, Şubat 04, 2024

dönüp de gitme kayıp da düşme

 seni dinliyorum bozkırın ortasında bir tepe başında 

kuru, sarı otların üzerinden geçiyorsun dudaklarıma selam vererek 

ve ben de sanki ilk kezmişcesine acemice 

bir o kadar da son kezmişcesine yavaşça içime çekiyorum seni 

gözlerim doluyor tenime son dokunuşunda 

tekrar bekliyorum gel diye: ama gelme sen, 

çünkü hiç gitme...




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

sitare

 umut verme bana nazenin  yaşatır sanırsın, ölüveririm öyle sımsıcaklığını duyumsatma bana berceste ısıtır sanırsın, kuytu köşelerime kar ya...