''susmak, gözlerinde susmak ustura gibi''
kırık, tahta bir sandalyenin üzerinde oturmaktayım
elimde kımız, saçlarım yere doğru kıvrılmış, eğilmekteyim
hengameden sağ çıkmış bir masa duruyor önümde,
can çekişen bir avize ışığı asılı üzerimde,
kanıt olsun kan damlaları yerlerde
ve sağ kalan varsa diye boğucu bir hava gezinmekte,
ölmekteyim...
hayaller gerçek olmayıp yaşamak için en ufak şeye tutunmaya başlayınca kendi dramana dayanmaya bile istemsiz olmak..
umut verme bana nazenin yaşatır sanırsın, ölüveririm öyle sımsıcaklığını duyumsatma bana berceste ısıtır sanırsın, kuytu köşelerime kar ya...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder