oksijen beni boğar, ben kuytu köşelerde mağara diplerindeyim
yer yer aydınlığı da istemem, ışık gözlerimi alır benim
hem kuş tüyü yorganlarda uyuyamam, rahatlık kemiklerime batar benim
enginlik; küçük, bilgesiz ruhumu köşeye sıkıştırır
şu bozkırda esen rüzgarı diyorum
hani ot yığınlarıyla dans ediyor,
o şehvetin; umarsız, aheste raksında ben yüzyıllar evvelki şehitlerin yüzlerini duyuyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder