ben ölü tırnak uçlarımda bile hissediyorum hayatı
sen nefes almayı yaşamak sanıyorsun
görmediklerini görüyorum diye
benden usul usul tenhalara kaçıyorsun
anlayıp da anlaşılmamak ne zor işmiş gülüm
bana asıl gurbetimi anlamayan bakışlarında yaşatıyorsun
uzaklara gitme arzusu dolduruyor körpecik yüreğimi
hiçbir yere ait değilsem her yer benimdir anne öyle değil mi
vererek alırım sandım; verdikçe de boşaldı ellerim, avuçlarım
bugünse güneş aydan en çok ayrılırken anca semanı arşınlar bakışlarım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder